شعر فارسی آیات غمزه

لرزش شانه هاي رعنايش...دختر جبرئيل را بردند

پانته آ صفایی بروجنی — Sat, 07 Jun 2014 08:30:00 GMT

از چراگاه هاي اصلان کوه اسب هاي اصيل را بردند

گرگ ها نيمه شب به قريه زدند ماه بانوي ايل را بردند

زيرِ ميناي سرخ موهايش اشک ريزان دو چشم زيبايش

لرزش شانه هاي رعنايش...دختر جبرئيل را بردند

خشک شد قريه خشک سالي شد روستا از درخت خالي شد

گويي از کوچه باغ هاي بهشت چشمه ي سلسبيل را بردند

هيچ کس عاشق کسي نشده ست بعد از آن روز گويي از اين کوه

همه ی دختران زيبا و پسرانِ «نجيب» را برند

اسمي از ماه بانوي ده نيست... مردم اما به ياد مي آرند

که سوارانِ خان به قريه زدند اسب هاي اصيل را بردند

شايد تو هم مثل من از ييلاق مي آيي

پانته آ صفایی بروجنی — Sat, 07 Jun 2014 08:26:00 GMT

زاينده رود و گنگ و دانوب از تو مي نوشند

هر روز شريان هاي عالم در تو مي جوشند

گنجشک ها از جاي جاي نقشه مي آيند

از چشمه ي زير گلويت آب مي نوشند

يک سال سرما مي خورند آلوچه ها، هروقت

شال و کلاهِ دست بافت را نمي پوشند

تنها تو مي داني چرا مردان کوه اين قدر

از صبح تا شب سر به تو دارند و خاموشند

تنها تو مي فهمي حواس دختران پرت است

هر صبح شير گوسفندان را که مي دوشند

شايد تو هم مثل من از ييلاق مي آيي

ايل و تبارت سارهاي خانه بر دوشند

شايد تو را هم مردهاي قريه ات يک شب

پاي بدهکاري به يک خان زاده بفروشند

فعلاً که در شعر من آهوهاي چشمانت

در برف ها هم بازي يک جفت خرگوشند

مادر کنار باغچه سرگرمِ ريحان ها

پانته آ صفایی بروجنی — Sat, 07 Jun 2014 07:48:00 GMT

بنشين برايم ني بزن طوري که چوپان ها

هرشب براي بره هاشان در بيابان ها...

تو ني بزن، من شعر مي خوانم، و مادر... آه!

مادر کنار باغچه سرگرمِ ريحان ها

اي مهربان شانه هايت زير پيراهن

چون کوه هاي زادگاهم در زمستان ها!

لبخند هايت نسخه اي از خط نستعليق

تنهاييت معمار ايوان ها، شبستان ها

وقتي تو لذت مي بري از عطر گل هاشان

با خود مي انديشم چه خوشبختند گلدان ها!

اي کاش دنيا دشتي از گلهاي وحشي بود

با هق و هقِ مشکها و دودِ قليان ها

يا کاش مثل خواب بعد از ظهر صحرا بود

با رقص دامن هاي پر چين دور قزغان ها^*

دنيا ولي مثل غروب کوه دلگير است

بنشين، برايم ني بزن، طوري که چوپان ها...

_{*ديگ بزرگ مسي}

اسبِ سفيدي آمد و مِیناي سرخي رفت

پانته آ صفایی بروجنی — Sat, 07 Jun 2014 07:30:00 GMT

با هر نسيمي برگ برگ اندام گل مي سوخت

از ريشه تا پرچم سراپايش به کل مي سوخت

فيروزه هاي سبزِ نيشابورِ چشمانش

در آتشِ دستان چنگيز مغول مي سوخت

اسبِ سفيدي آمد و مِيناي¹ سرخي رفت

جاده به خود از خشم مي پيچيد و پل مي سوخت

در دست مادر منقلِ اسفند يخ مي کرد

زيرِ لبانش إن يکاد و چارقل مي سوخت

در رقصِ چوب مردهاي روستا آن شب

سُرنا گريبان پاره مي کرد و دهل مي سوخت

_1. _{روسري حرير بزرگي که زنان بختياري به سر مي کنند. «ميناي سرخ را عروس هاي بختياري در شب عروسي به سر مي کنند»}